Ik kreeg nen krekkel op ‘n arm . . ..

Et hugt my nog.

Ik zal nog in ’t röksken hebben west, en misschien ók nog wa ton ‘k al in ‘t bukskeng

ung. Op mienen verjäördag deu de moor my nen krekkel op ‘n aarm. At ‘t

goed was met ‘n leentke, en at ze dat zogauw nich veenden kon met ‘n stuksken

keperbaand, of at ‘t nich aanders wol dan was nen sejètdraod ja ók wa goed. Ze

beun em net zó hoog boeten op ‘n leenker bôvenaarm, da’k d’r met ‘t meundken

haost en met ‘t rechterhändke nèt-nich by kon kommen. Dat mos ‘n helen dag

vertier gêven, dat alleman an ow zeen kon da’j jäörig warren. Mär o-wai-mir ….

‘s vuurmiddagens wol ‘t nog wal ‘n zetken goed gaon; mär al gauw begun ‘t geknabbel,

want den krekkel bleef nooit zó lang vast op de stêe zitten. Dat gaf umsgelieks

nen hoop kroomelery, mär allà …. de moor met ‘n haandstoffer en ‘t stofblik

d’r by en de roodgeschilderde vloor was weer schoon. Matten of kléé’r op de

groond ha’j by oons soort gewoon volk rech nog nich, en daor ko’ j de kroomen

dan ok nich in vast trêen. At ‘t dan têgen ‘n middag leup, was ‘n krekkel óp en

‘t bändke har zien en deens daon.

Praot my van krekkel.

‘k Weet d’r àllens van.

Dat koomp, umda’k van Eanske bin. En wy wodt ja Enscheder krekkel schôlden.

Wat ginnen richtigen Enscheder is, kàn ôver krekkel nich mèt praoten, dat kan e

nich! En wel vanôlds ginnen Ensche’r kom-òf hef, verrödt zik al gauw at e an ‘t

praoten koomp ôver oonze krekkel. Wel ‘t dan wal ees wil hebben ôver dee lekkere

krekkels, hef by my al òf daon, want . . . . hee kênt zien wachtwoord nich!

Krekkel blif krekkel en krekkel blieuwt krekkel, al bin ‘r ok doezend_: ‘t meervôld

blif an ‘t enkelvôld geliek.

De ôlewetse krekkel hebt met de nymoodse “crackers” dit gemeen, dat ze beide

,,kräkt” a’ j d’r òf biett, mär daor höäld ‘t dan-ok met op.

Nen krekkel was ‘n zöndagens gebak by de koffie met sokker, a’j oet de kêrk

kwammen, of tòch. At ‘t ‘r àn zat, kree’ j nen helen, a’ j ‘n lêeftied hadden teminste

da’j vuur vol koffievolk duur konnen gaon. Vuur ‘t klöttervolk brök de moor ne

riegel krekkel in tweeën of in dreeën, en at ‘t ‘r met de knip kàts langs mos, bô,

dan delen ze enen krekkel met zes man. Dan ha’j aalt nog ‘n beheurlyk möpken.

Want nen krekkel besteet oet zes gelieke deel.

De bakker rolden de vroogerdag et deeg an zukke rullekes, dee ‘r e in mekaar

dräeiden töt laankwêrpige blökskes, daor e d’r zes van an mekaa drukte töt ene

riegel. Dat haandwêrk gung d’r òf ton ze innen plaankvôrm wörren kneed, zo at

dat vandaag an ‘n dag nog gebuurt.

Et is ‘n dreug aniesgebak, dat duur en duur bros mot wên um an ‘n ôlen Enscheder

smaakt te können voldoon.

En now kö’ j wal ‘n enen krekkel met nen aandern vergelieken, mär nooit met

was aans. Zo a’j van ‘n duulken nog kannen zeggen: dat bint nèt zonne maneer

as bitterkoekjes, nich zó lekker mär lekker genog, zo kö’j van nen krekkel nich.

Want nen krekkel smaakt as nen krekkel en nich aans!

 

Ik kreeg nen krekkel op ‘n aarm, van de moor.

‘t Is al vieftig jaor verleden.

Mär ‘t heugt my nóg!

 

Joh. Buursink, Javastraat 79, Enschede     1962